Ik besef met dat deze discussie bijzonder lastig is vanwege de spanning tussen recht en liefde, tussen compassie en juridische haarkloverij. Laat een ding duidelijk zijn; de procedures voor aanstaande Mauro’s moet anders en sneller. Dat voorkomt veel problemen en schept duidelijkheid. Als het al bijna bij voorbaat vaststaat dat een kind bij het bereiken van de leeftijd van 18 jaar terug moet naar zijn land van herkomst, ‘isoleer’ hem dan als het ware van de Nederlandse maatschappij en geef hem onderwijs gericht op terugkeer naar het land van herkomst. Maar laat hem niet naar Nederlands onderwijsinstellingen gaan, geef hem geen warm nest in een Nederlands pleeggezin en laat hem geen diepe menselijke contacten opbouwen met het ‘inheemse Nederlandse volk’. En zorg er bovendien voor dat de procedure voortaan snel en efficiënt verloopt. Dan wordt veel menselijk leed voorkomen.

Ik neem het Mauro en zijn pleeggezin, klasgenoten en vrienden niet kwalijk dat ze voor hem opkomen. Ik vind dat zelfs meer dan terecht en zeer begrijpelijk. Voor hen is Mauro geen ‘PVV-object’ maar een mens van vlees en bloed waar liefde, warmte en genegenheid naar uitgaat. Anderzijds snap ik dat dit het juridische traject niet mag beïnvloeden. Het recht is soms krom.

Misschien neem ik deze stelling in omdat ik geen jurist ben en mij dat hele juridische traject niets kan interesseren. Er zou in mijn optiek namelijk maar een woord centraal mogen staan in onze hele levensweg en al ons handelen; liefde, agape. Agape is de grenzeloze liefde voor een medemens. Ik besef dat dat al snel onrealistisch kan worden, uiteraard. Zoals in alinea 2 van dit stuk al aangegeven ben ik dan ook voor strikte regels voor immigratie omdat we anders verzuipen in de liefde voor de medemens. Het liefst zouden we immers heel Afrika redden van hun erbarmelijke levensomstandigheden, maar dat is helaas en hoe pijnlijk ook onrealistisch. Vandaar mijn voorstel voor strikte, snelle en efficiënte afhandeling en een eventueel geïsoleerd opvangtraject voor diegene van wie duidelijk is dat ze toch wel terug moeten op termijn. Dat traject is nu niet gevolgd, waardoor er jonge mensen zijn die zelf in hun wanhoop enige ‘fouten’ hebben gemaakt en waarbij de overheid vervolgens eveneens foutief en ook nog laks en langzaam heeft gehandeld. Dat zijn Mauro en met hem nog een groep jongeren die hier al vanaf kinds af aan zijn opgegroeid, zijn geïntegreerd en een verrijking kunnen vormen voor de Nederlandse samenleving in krapte. Geef die groep in Hemelsnaam toestemming hier te blijven en pas vanaf dan het traject aan zodat er niet meer dergelijk onmenselijke situaties kunnen ontstaan.

Minister Leers zegt dat hij afwijst omdat hij anders een ‘substantiële groep’ ook toestemming moet verlenen. Ik heb bepleit dat hij dat maar moet doen. Vervolgens moet hij het traject aanpassen en stroomlijnen. De reden dat hij dat niet doet, is eigenlijk simpel. Die reden is ook niet juridisch maar politiek. Want met het toelaten van Mauro ‘en de zijnen’ haalt Gerd Leer dat quota dat Wilders heeft gesteld niet meer. En uiteindelijk is er toch niets belangrijker als cijfers, pluche & regeermacht? Dit stelt me teleur van Gerd. Niet dat ik het niet zag aankomen. We zagen bij Pauw en Witteman namelijk al dat Gerd best iets mag zeggen en gerust wat mag brabbelen, maar uiteindelijk belt Geertje met Mark en dan wordt alles even bedisseld zoals die blonde aap het wil. Zonder dat hij ooit enig gram rekenschap en verantwoordelijkheid op zich hoeft te nemen. Dieptriest, zwak. Voor de tweede keer in korte termijn toont Leers zich geen stevig en onafhankelijk bestuurder, maar het schoothondje van een harteloze populist. Bah.

Weigering van leerling

Wanneer een leerling wordt aangenomen op een bijzondere school, wordt van de leerling verwacht dat hij en zijn ouders de grondslag en uitgangspunten van de school in hoofdlijnen kunnen onderstrepen. Dat betekent ook dat ouders en leerling ‘ ja’  zeggen tegen daarbij passende eisen, bepalingen en tradities. Tot zover geen discussie en alleen maar lof over de vrijheid die ouders en kinderen in Nederland in dat opzicht kunnen nemen.

Problematisch wordt het wanneer ouders en leerling zich niet meer in bepaalde punten van de school kunnen vinden. Veelal betreft dat niet zozeer de grondslag als wel de uitwerking daarvan. Denk bijvoorbeeld aan een gereformeerde jongen op een reformatorische school die homo is. Hij en zijn ouders hebben er na een lang en zorgvuldig proces uiteindelijk geen moeite mee. Ze weten echter dat de school er een bepaalde visie over heeft. Wat mij betreft is er dan geen sprake van een probleem en al geenszins van een weigergrond. De grondslag wordt immers onderschreven en men respecteert de visie van de school in de uitwerking, in dit geval wat betreft homoseksualiteit. Er is pas een probleem wanneer deze jongen zich binnen de schoolmuren herhaaldelijk provocerend gedraagt, dat wil zeggen rechtstreeks tegen grondslag en leer ingaat. Dus mocht deze jongen met zijn vriendje in de aula van de school staan zoenen of zich anderszins (in de ogen van de school) provocerend dan wel tegen de lijn van de school gedragen, dan is er een probleem tussen de visie van de school en die van de leerling/ouders. Op dat moment is een goed gesprek, waarbij ook de overplaatsing naar een andere school besproken kan worden, mogelijk. Denk wel; het betreft alleen provocerend gedrag in of rondom de school! Wanneer de betreffende leerling van die school in zijn vrije tijd een vriendje heeft en daarmee ook een relatie heeft, is er wat mij betreft voor de school geen weigergrond. Dan komt de scheiding van levenskringen zoals bijvoorbeeld Abraham Kuyper die heeft gesteld om de hoek. Want welk recht heeft de school om gedrag in een andere levenskring, het gezin, tot een grond van uitsluiting te maken? Dat is niet des schools, zij dient zich daar buiten te houden.

Resumé; instemming bij aanvang is noodzakelijk en het leek me sterk dat die er niet komt, want welke ouders sturen hun kinderen naar een school waarvan ze de grondslag verwerpen?  Wanneer er enige nuancering plaatsvindt bij de leerling of diens gezin wat betreft de leer is dat geen formele weigergrond, zolang die niet provocerend en herhaaldelijk binnen de schoolmuren wordt uitgedragen. Dus een moslima die de grondslag van een katholieke school onderschrijft en in haar vrije tijd naar de moskee gaat, vormt geen grond tot weigeren. Als deze moslima binnen de schoolmuren echter zich herhaaldelijk tegen de leer van de school in gedraagt, bijvoorbeeld door het dragen van een hoofddoek (wat dan als voortdurende provocatie tegen de leer van de school kan worden gezien) is er wel een probleem. Een school dient dan de mogelijkheid te hebben dit aan de leerling dwingend voor te schrijven om te laten! Bij herhaaldelijke weigering aan die oproep gehoor te geven, moet de school uiteindelijk de ultieme mogelijkheid hebben om tot weigering van de leerling over te gaan ten einde de identiteit van de school te handhaven. Dit dient echter zeer prudent te gebeuren en kan alleen bij voortdurende provocatie tegen een duidelijk aangegeven leer en overtuiging binnen de schoolmuren en waarover herhaaldelijk gesprekken en waarschuwingen zijn gegeven.

Weigering van docenten

De relatie van de school met de docent is wezenlijk anders dan met de leerlingen. In mijn optiek mogen scholen aan hun medewerkers, binnen het kader van de wet, bijzondere eisen stellen.               Ook hier geldt echter vooraleerst dat het zich primair op gedrag dat zich binnen de schoolmuren afspeelt moet richten. Dus docenten dienen geen les te geven tegen de leer van de school in of opmerkingen maken die tegen de leer van die school ingaan. Je zou kunnen zeggen dat wanneer dat wel gebeurd er sprake is van een arbeidsconflict, omdat de werknemer niet aan de gestelde, legitieme verwachtingen van de werkgever voldoet. Een andere zaak is het wanneer een docent buiten de school om, dus in zijn privéleven, bepaalde handelingen uitvoert. Zolang deze niet strafbaar zijn gesteld, is het niet aan de school om de docent op basis daarvan uit te sluiten. Dit ook vanwege het recht op een persoonlijke levenssfeer. Een school, waar je hoogstens voor 1 FTE aan gebonden bent, kan mijn inziens op geen enkele grond eisen stellen aan het privéleven van haar docenten. Gedrag tijdens werktijd is iets voor de school, gedrag in het weekend is voor de werknemer. Hier rechtstreeks intreden is wederom in tegenspraak met de leer van de soevereiniteit in eigen kring. De school kan en mag zich niet met het privéleven van haar docenten (behorend tot de kring van het gezin) bemoeien, niet wettelijk en niet moreel.

Weigering als onwenselijke, uiterste noodzaak

Mijn pleidooi is dus weigering zoveel mogelijk te voorkomen, het als onwenselijk te betitelen en het slechts en alleen in uiterste noodzaak toe te staan. Ik pleit er dus voor om vooral preventie en prudentie als inzet van onze stellingnamen te maken en weigering alleen als uiterste redmiddel (gelijk het pistool van een politieagent) te beschouwen. Dit uiterste redmiddel kan in uiterste gevallen noodzakelijk zijn, maar dient niet lichtzinnig en ruimhartig te worden toegestaan omwille van de emotionele impact van weigering! Dat vereist dus ook bij christendemocraten een andere, meer op de naasten gerichte visie op de wenselijkheid van uitsluiting en weigering.

Natuurlijk ben ik liberaal genoeg om “iedereen zijn eigen feestje” te gunnen en besef ik dat iedere groep van mensen pluriform is. Er zullen dus genoeg homo’s zijn die het een heerlijke manifestatie vinden, zich kostelijk vermaken en het allemaal wel grappig vinden. De vraag is alleen, los van het eigen kortzichtige hedonistisch geluk, wat dergelijk jaarlijks terugkerend evenement bijdraagt aan de emancipatie en beeldvorming van homo’s in de samenleving. Strijdt je het hele jaar door voor gelijke erkenning en acceptatie van homo’s op bijzondere scholen, zet je petities op om weigerambtenaren tot het verleden te laten behoren en ontwikkel je allerhande activiteiten die homoseksualiteit volledig bespreekbaar maken. En met een paar dagen feest vernietig je al die inspanningen in één klap. Je geeft eventuele tegenstanders het beste wapen in handen. Homo’s zijn losbandig en decadent.

Enquete

Uit een enquête uit 2010 van Top-X, dat is het jongerenpanel van EenVandaag, blijkt dat 65% van de Nederlandse jongeren van mening is dat de GayParade een verkeerde indruk van homoseksualiteit geeft. Een derde vindt het zelfs, net als ik, een genante vertoning. Opvallend is dat maarliefst 69% van de homoseksuele jongeren die meededen aan de enquête van Top-X het volledig eens was met deze stelling; ook zij waren geenszins gelukkig met de hele Canal Parade.

Emancipatie?

Mijn bescheiden visie op emancipatie is gelijkberechting. Voor homo’s geldt hetzelfde als voor hetero’s. Dus ook homo’s mogen trouwen, seksualiteit beleven, mogen niet geweigerd worden voor bepaalde banen, etc. Op al die terreinen is nog best het een en ander aan werk te verzetten, zeker als we kijken naar het feit dat bijzondere scholen iemand nog altijd op geaardheid mogen weigeren. Er is dus genoeg energie te besteden door de diverse belangenorganisaties. Maar in plaats daarvan, wordt er meer dan genoeg energie en PR gestoken in een evenement dat is uitgegroeid tot het grootste “aapjes-kijken-evemenent” van Nederland  en homo’s neerzet als leernichten, moreelloos tuig en a-sociaal volk. Mensen die zich niet naar de samenleving toewenden en er onderdeel van willen uitmaken, maar een eigen minimaatschappij met abjecte waarden en normen nastreven. Dat maakt de Gaypride de grootste emancipatie-vernietiger van Nederland.

Resume

Ik zal zoveel mogelijk berichtgeving omtrent dit evenement omzeilen, zal krantenpagina’s die er nog over willen schrijven mijden en hoef echt geen verslagen van “collega-homo’s” te ontvangen “hoe geweldig leuk” het wel niet allemaal was. Nogmaals; ieder zijn ding, maar ik ga gewoon verder met het onderdeel vormen van een normale samenleving. Vaar ze!

Toen ik recentelijk nadacht over de vraag welke “ideologische” positie ik innam in mijn politieke handelen, kwam ik tot de conclusie dat ik in het politieke spectrum aan de wat rechtse, conservatieve kant uitkwam. Ik ga behoudend om met grote veranderingen, waak voor een te machtige overheid, heb een voorkeur voor vrijheid en hecht nog altijd aan bepaalde tradities en instituties zoals het gezin. Bespiegel ik echter mijn positie in de Kerk, dan kom ik tot de conclusie dat ik juist een progressief mag worden genoemd. Ik ben een voorstander van getrouwde priesters, een afzwakking van het pauselijk gezag ten faveure van meer eigen geweten (wat mij op het verwijt van “protestantisme” komt te staan) en heb geen zware principiële bezwaren tegen vrouwelijke priesters. Bovendien acht ik weigering van mensen op basis waarvan dan ook tot de Communie met God een van de grootste religieuze misdaden die men kan begaan. Het bracht mij op twitter tot de vraag “wat ben je wanneer je maatschappelijk behoudend maar kerkelijk progressief bent?”. De antwoorden varieerden sterk van stevig negatief (‘schizofreen’, ‘in de war’) tot behoorlijk positief (‘een normaal denkend mens’, ‘goed bezig’).

De stugheid van conservatisme

Het conservatisme beroept zich er vaak op geen “ideologie” te zijn, zoals socialisme en liberalisme dan wel zijn. Meer is het een levensstijl, een manier van omgaan met het leven en met verandering. Ondanks deze uitspraak bekruipt mij in gesprekken met diverse zichzelf als conservatief bestempelende personen vaak het gevoel van “ideologische stugheid”. Verandering is fout, aanpassing is dodelijk. Met de ideologische stugheid van een socialist wordt vooruitgang (“progressie”) afgewezen. Zodoende wordt er niet gepast en geleidelijk omgegaan met verandering, maar wordt er gestreefd naar regelrechte regressie en is de toon steevast flink antimodernisme. De vraag is echter of dat wel wenselijk is. Vooruitgang heeft ons immers ook vele voordelen opgeleverd. Diverse onderdrukkingsstructuren richting vrouwen, seksuele-, etnische-, en religieuze minderheden hebben erdoor aan kracht ingeleverd. Terecht, als je het mij vraagt. Vooruitgang levert dus ook vaak voordeel op, mits er bekwaam en behoedzaam mee wordt omgegaan. Progressivisme, het zonder omkijken willen doordrukken van verandering, is daarbij weer een ander uiterste. De voorkeur zou eerder moeten uitgaan naar een conservatieve vooruitgang; het met zorg en aandacht omgaan met aanpassingen.

Het resultaat van stugheid

Traditionele katholieken en orthodoxe protestante hebben behoorlijk wat “schoonheidsfoutjes” op hun blazoen staan. Ze waren vaak de grootste voorstanders van de Apartheid in Zuid-Afrika en daarmee dus van rassenscheiding tussen blank en zwart. Bovendien waren het de orthodoxe gelovigen die het hardst pleitte voor antisemitisme en de Jodenvervolging zodoende enorm hebben gestimuleerd in de Tweede Wereldoorlog. In vergelijking met de actuele tendens van de meeste orthodoxen (regelrechte ‘Israel-lovers’) nogal ironisch. Gerrit Kersten, oprichter en voorman van de SGP, kwam bijvoorbeeld echt niet vanwege een griepje niet meer terug in het parlement na de Tweede Wereldoorlog. U kunt wel raden waarom hem de toegang tot het Parlement werd ontzegd….Juist; hij was een collaborateur (“God straft Joden met de Tweede Wereldoorlog”, zo heeft hij gezegd).  Tegenwoordig kennen we de SGP echter als grootste liefhebber van de staat Israel. Progressie! Ook de Heilige Katholieke Kerk, ook niet van onbesproken gedrag in de Tweede Wereldoorlog in haar omgang met joden, trekt nu steeds vaker partij voor joden op het internationale toneel. Progressie in vergelijking met de jaren ervoor. Vooruitgang levert ook vruchten op.

Zint eerdat ge begint

Jezus was geen conservatief, die riep dat alles bij het oude moest blijven. Hij was Iemand die de bestaande orde met een Goddelijke knipoog bekeek. Jezus keek er immers met de Eeuwige Bril naar, niet met de historische tijdsgeest van een mens. Hij keek over menselijke randen en structuren heen. En hij riep ons op dat ook te doen. De toekomst is daarin niet altijd een bedreiging, maar ook een kans. Vasthouden aan oude menselijke structuren is daarmee geen Goddelijke missie, maar een menselijke dwaasheid. Iedere tijd brengt uitdagingen met zich mee, voor individuen, tradities, geloven; voor de gehele menselijke zijnsstructuur. Daartoe hebben we ons allemaal te verhouden. In mijn optiek echter niet door vast te houden aan “de goede oude tijd”. En al helemaal niet door ons onbekommerd in ieder nieuw dwaas avontuur te storten.

Een wijs levensmotto is “zint eerdat ge begint”. Denk rustig na, ga niet hyperig mee in iets nieuws en uitdagends. Bekijk zaken niet met de waan van de dag in het hoofd. Denk rustig na, plaats zaken in het juiste perspectief en begin daarna. Het is jammer dat vele conservatieven erg lang “zinnen”, maar vervolgens nooit “beginnen”. Conservatisme omhelst in mijn optiek echter ook dat “beginnen”. Durf dus ook als conservatief te beginnen, maar wel nadat bezint is. Dat levert het meest vruchtbare resultaat op. Het leidt naar het behoud van gezin en vele goede tradities, maar breekt ongewenste effecten van onderdrukking en emotionele nood af.

Resumé

De moeilijkheid is te bepalen wat “goed” en wat “ongewenst” is. Dat is de grootste opgave van het menselijk leven. Conservatieven doen die vraag soms te simplistisch af met de formule: “verandering = ongewenst”. Progressieve geesten met de even simplistische benadering: “behoud= fout”. De middenweg is echter genuanceerder, dus lastiger…. Ik wens eenieder veel sterkte met het zoeken van deze juiste middenweg en balans als werkelijke waarachtige omgang met het leven dat we leiden. Plat conservatisme en onbezorgd progressivisme zijn daarop echter geenszins een afdoende antwoord!

Rol overheid

In Nederland is het zo geregeld dat er centrale examens worden afgenomen. Dat betekent dat iedere school aan diezelfde uitgangspunten moet voldoen. Ieder mag er op een andere manier, vanuit zijn/haar onderwijsvisie of levensbeschouwelijke overtuiging komen, maar uiteindelijk doen we allemaal hetzelfde eindexamen met diezelfde inhoud. Dat is ook logisch, want “deel 2” van artikel 23 is dat de overheid de algehele kwaliteit bewaakt. Hier hebben we de eerste afzwakking al zitten. De overheid is dus volgens hetzelfde artikel verplicht en gerechtigd “per wet” handhavend en aanvullend op te treden. Dat betekent dus dat als de overheid beslist dat scholen die weigeren homovoorlichting te geven niet “bekwaam” dan wel “zedelijk” (lid 2) worden geacht, de overheid de subsidie aan deze scholen dan volgens datzelfde artikel 23 verplicht is in te trekken. Dat is helaas iets wat christenen veelal niet lijken te beseffen. De overheid is ook binnen artikel 23 gerechtigd aanvullende eisen te stellen, of “de minderheid”  die aanvullende eisen nu terecht vindt of niet. Dit spel met lid 2 kan overigens flink juridisch hakketak opleveren, waar ik me als niet jurist niet in wil verdiepen.

Kerndoelen

Ik doe het anders. Als afgestudeerd docent en enigszins thuis in het onderwijswereldje, zou ik gewoonweg voorstellen dat de overheid in de kerndoelen opneemt dat men homovoorlichting dient te geven; ex-minister Plasterk heeft dat reeds voorgesteld. Scholen die vervolgens niet aan de kerndoelen voldoen, dat is wettelijk immers hard geregeld, voldoen vervolgens niet aan de onderwijseisen, die onderwijseisen verwijzen naar lid 2 van artikel 23 van de grondwet en vervolgens krijgt de school diverse waarschuwingen en vervolgens kan ze worden gesloten bij herhaaldelijk weigeren, omdat ze volgens datzelfde artikel 23 uit de grondwet niet aansluit bij de kwaliteitseisen zoals door de overheid gesteld. Zo! Hoe het ons geliefde artikel 23 het de christenen nog eens lastig kan maken!

Voorlichting geven verplicht stellen

Ik wil de discussie echter niet verengen tot wetsartikelen. Ik ben immers voorstander van de subsidiariteit, het liefst dat daar regelen waar het het beste kan. Dan is het niet aantrekkelijk om de overheid hard verplichtend te laten optreden. Misschien faal ik als ‘ideoloog ‘ dan ook faliekant op dit punt van artikel 23. Ik vind echter dat ik als mens slaag, en dat is ook wat waard. De diepe worstelingen die jongeren, ook of juist anno 2011 kunnen hebben wanneer ze met zichzelf en hun seksualiteit in de war raken, zijn immers schrijnend. Ik zelf heb ook een flinke worsteling doorgemaakt en ken velen die eenzelfde worsteling hebben moeten doorgemaakt. Een stukje acceptatie, voorlichting en tolerantie is dan niet simpelweg gewenst, maar broodnodig. Als jongen van 15 wil je alles “behalve anders  zijn”. En toch is je diepste emotie en gevoel dat, “je hoort er toch niet bij”. Hetero’s kunnen zich dat lastig voorstellen. Maar homo-zijn vervreemd je van andere jongens, omdat je richting hun een andere positie inneemt. Dat beangstigt. Niet gehinderd door enig inlevingsvermogen worden deze jongens of meisjes vaak niet herkend of gekend, raken ze in een isolement en wordt er vol onbegrip op hun wezenlijkste gevoelens gereageerd. Dat is onmenselijk. Het is een goed docent, die het welzijn van zijn leerlingen voorop heeft, onwaardig om daar geen aandacht aan te besteden.

Van mij hoeft het COC die voorlichting niet te verzorgen, liever niet zelfs. Ik vraag reformatorische scholen ook niet om de Gay Parade en het homohuwelijk tot op het tandvlees te verdedigen. Ik vraag, nee verplicht, ze echter wel om er op een respectvolle wijzen in de volle breedte aandacht aan te geven. Dus niet in de trant van “Bijbel dit, Bijbel dat”, maar in de trant van begrip en mededogen, compassie en liefde. Eigenlijk meer christelijke termen dan artikel 23, maar dat zal wel aan mij liggen. Ik eis dus ook niet algemene acceptatie van homoseksualiteit, al zou dat wel prettig zijn. Het enige wat ik eis, is volwaardige voorlichting over de gevoelens, moeilijkheden maar ook nadrukkelijk seksualiteit. Dat geeft lucht aan al die jongeren die het lastig hebben, juist vaak op bijzondere scholen. Is dat nu teveel gevraagd? Tip; lees het boek “Adam & Evert”, geschreven door drie deskundige protestante theologen, eens. Verschillende zienswijzen (vier in totaal, variërend van totale acceptatie tot totale verwerping en alles er tussen in) worden er uitvoerig besproken. Mooier lesmateriaal voor een blok levensbeschouwing/maatschappijleer is er toch bijna niet!?

Conclusie

Dat de overheid nu dwingend gaat optreden, ligt niet aan de overheid. Het ligt aan de scholen die weigeren en niet meewerken. Lang, heel lang hebben ze de ruimte gekregen van Vadertje Staat. Er zijn echter momenten dat de maat vol is. Dan stopt de subsidiariteit, dan begint de overheid. Ik steun die partijen die homovoorlichting verplicht willen stellen. Niet omdat ik tegen bijzonder onderwijs ben en al helemaal niet om een seculiere agenda door te drukken, u kent me immers. Maar wel omwille van de mensen op die scholen die het lastig hebben en wiens heteroseksuele klasgenoten nauwelijks enig inzicht hebben in de lastigheden waarmee ze te maken hebben. En dat leidt tot onbegrip, pijn en frustratie. Praten, aan de hand van bijvoorbeeld het genoemde boek, levert dan nuance en begrip op. En wellicht ook nog steeds afwijzing op theologische gronden, prima! Dat is hun goed recht. Maar dan is er wel over gesproken….En dat lucht op!

Uitsluiten

Stel u voor; de PVV wordt een vereniging met leden, zoals we allemaal schijnbaar vurig hopen. En vervolgens stelt ze de regel in dat moslims geen lid mogen worden. Of misschien wel lid, maar niet met stemrecht. Of misschien wel met stemrecht, maar zonder kans op plaatsing op de lijst. Want zo is geloof ik de meest recente constructie bij de SGP m.b.t. vrouwen. Dames en heren, de ramp zou niet te overzien zijn. Volledig ondenkbaar, revolutie waardig. Maar de SGP doet datzelfde, zoals gemeld, wel met vrouwen. Dat wordt vriendelijk toegedekt door politiek Den Haag, ondanks een gerechtelijke uitspraak die anders bepaald. Diezelfde rechters en rechtspraak overigens waar Wilders wel eens wat kritiek op heeft en waarvoor hij dan vervolgens bijna wordt gelyncht omdat hij “de rechtstaat” aantast. En vervolgens weigert
politiek Den Haag eenzelfde uitspraak van diezelfde gerechtelijke macht met betrekking tot de SGP uit te voeren. Begrijp u het nog? Ik in ieder geval niet.

Goed, hoor ik u denken. Vrouwen of moslims, dat is wel wat anders! Het een is een geloof, het ander een geslacht. Oké, dan gaan we verder met het redelijk uitvoerig lijstje van mensen die door de SGP categorisch worden uitgesloten. Nee, ik ga het niet hebben over homo’s. Dat zou flauw zijn. Ik ga verder met katholieken. Want die mogen ook geen lid worden van de SGP, mitst ze zich natuurlijk eerst bekeren en die ‘drie dingetjes van enigheid’ ondertekenen. Ook hier geldt, stelt u zich eens voor dat de PVV zoiets zou doen… Je mag als moslim wel lid worden, maar eerst even een Eed op een boekje van Westers/christelijke waarde en normen. Moord en brand. Niet indenkbaar. Mooiste voorbeeld van categorische uitsluiting vanuit de SGP was overigens wel toen Willem-Alexander wilde trouwen met Maxima. Senator Holdijk van de SGP-fractie in de Eerste Kamer had, zo meldde hij aan premier Wim Kok (PvdA), grote moeite met het feit dat een katholiek in de toekomst koningin zou worden. Wim Kok verslikte zich geloof ik spontaan in de koffie en de CDA-fractie schrok zich ook een hoedje. Vinden ze dat bij de SGP nu echt nog steeds? Jawel hoor, nog steeds. Katholieken zijn fout, weg ermee. Of althans, houdt ze onder de grote rivieren, indien mogelijk. Maar toch niet in de Koninklijke Familie! Die is “van ons”, de protestanten. In Limburg en Brabant hebben ze toch de paus ofzo, laat ze zich daar lekker mee bezig houden!
Maxima mocht overigens alsnog trouwen, en niet me de paus, maar gewoon met “haar” Willem-Alexander.

Respect

Ze zijn geen grote vrienden van mij, die SGP’ers. Ik vind het prima als kerken er regels met betrekking tot vrouwen, homo’s of andere gelovigen op nahouden. De RKK kan er wat dat betreft ook wat van! Maar ik vind niet dat je dit in de politiek zou moeten doordrukken, één op één. De SGP bedreigt met haar theocratische ideaal, de overheid als dienaar van de Bijbel en met het zwaard tot het uitvoeren van de doodstraf (jaaaaa, ook dat vinden ze!),  rechtstreeks mijn gewetensvrijheid.

Ik wil als katholiek immers niets met hun geloofsvisie van doen hebben, wil ze niet opgelegd krijgen, heb respect voor het leven en weiger principieel iedere discussie over de doodstraf, geloof in de scheiding van kerk en staat, houd van mannen en wens dat zonder een overheid die mij veroordeeld te kunnen praktiseren, heb desondanks grote waardering voor vrouwen en weiger ze pertinent op welke manier dan ook uit te sluiten en vind bovendien dat gerechtelijke uitspraken uitgevoerd moeten worden. Niet echt “a SGP-story”, I know…

Jij bent een SGP-hater, zult u nu wel denken. Nee, dat niet. Ik verwerp veel van wat ze zeggen. Maar heb respect voor hun constructieve houding in de politiek. In vergelijking met de ruwe jongens van de PVV is het ook buitengewoon onderhoudend en beschaafd gezelschap, zo lijkt mij. Maar de “vergrijpen” van de SGP als partij gaan wel wat verder als plassen door de brievenbus of het liegen over je CV, zoals individuele PVV’ers wel eens doen. De SGP houdt er totalitaire visies op na, is voor de doodstraf, sluit mensen categorisch uit om lid te worden en wenst diep in haar hart nog altijd die theocratische staat. Ik vind dat écht andere koek dan de PVV die waarschuwt voor het gevaar van teveel niet-westerse immigranten en bijbehorende prikkelde uitspraken, die zoals we sinds kort weten binnen de Nederlandse wet passen. Toch is het voor veel CDA’ers een gruwel om over samenwerking met de PVV te praten. Voor SGP’ers wordt echter de rode loper uitgerold, ze zijn “onze vrienden”. Zoals gezegd snap ik dat vanuit historisch opzicht en vanwege de prettige vorm van politiek bedrijven van de SGP ook nog wel. Maar diep inhoudelijk gezien zou een partij als het CDA toch “meer” met de PVV dan met de SGP moeten hebben. Dat is echter niet het geval. En dat blijft met het bovenstaande in ogenschouw genomen vreemd…

Ik hoop vurig dat bij de volgende verkiezingen het CDA verlost wordt van de greep van de PVV, maar ook van die van de SGP. Om vervolgens samen met de VVD in rust en vrede, met iedere Nederlander, verder te bouwen aan een beter Nederland voor ons allemaal!

Financiën

Nederland stevent af op een gigantisch tekort. Voor de beeldvorming; we betalen meer rente over de schuld die we hebben opgebouwd dan we in totaal over 2 jaar aan verkeer & waterstaat uitgeven!!  Dat is dus weggegooid geld. En bovendien, iets wat helaas te weinig bekend is, kost alleen al de verhoging van de zorg (dus niet het standaardbedrag, alleen de verhoging per jaar!) ons meer dan het gehele onderwijs in Nederland per jaar bij elkaar. Iemand die nu dus nog aankomt met “dat het allemaal wel meevalt”, is als een blinde idealist die echt niet weet hoe de rijksbegroting ervoor staat. Er moet, helaas ook op zorg, bezuinigd worden. Dat is pure noodzaak en vereist visie om voor uit te durven komen!

Staat is niet almachtig

Onder links is er in de afgelopen decennia een cultuur ontstaan waarbij men gelooft dat als de overheid iets niet doet, alles dan verloren is. Ik ben blij om te constateren dat steeds meer met name jongeren dit scheve beeld verwerpen. Niet de overheid, maar de samenleving is aan zet. De PGB heeft zorg die vroeger om niets werd gegeven, gecommercialiseerd en de staat daarbij een partij gemaakt. Het is goed dat de regering ervoor kiest om de uitgave van het PGB terug te brengen naar het niveau van 2010. Dat is immers het enige wat gebeurt. Dat betekent dat de zware en middelzware gevallen dus de zorg krijgen die ze nodig hebben, want die zorg wordt nu door de regering WETTELIJK verankert! Dat is revolutionair! Maar alle andere gevallen worden meer aangewezen op elkaar of eventueel op de WMO. Heel fair!

CDA

Bovenstaande is zuiver CDA-beleid. Naastenliefde is voor het CDA niet iets wat ze in Den Haag maar eerlijk moeten verdelen. Naastenliefde doe ik graag zelf, hier en nu, voor de buurvrouw die dat nodig heeft of mijn neefje die mij vraagt hem te helpen met lastige opgaven omdat hij dyslectisch is. En daar heb ik geen vergoeding uit de PGB-pot voor nodig…. Zwaardere gevallen met specifieke zorgbehoefte hebben dat wel. En gelukkig blijft die, wettelijk verankert, bestaan.

Introductie

Net als een griepvirus duikt vrij periodiek in de Nederlandse politiek de discussie over de weigerambtenaar op. “Links” en “liberaal” staat dan direct op de achterste poten, de christelijke partijen schieten in een immens spasme. Kortom, homeles alom.

Laat ik voorop stellen dat ik zwaar teleurgesteld ben geweest in het CDA toen ze tegen het homohuwelijk stemde. Kleine compensatie was dat van de 29 Kamerleden er destijds drie waren die wel voorstemden. Het betrof de Kamerleden Gerda Verburg, Joop Wijn en wijlen Nancy Dankers. De reden dat ik voor erkenning van een verbintenis tussen twee personen van hetzelfde geslacht door de overheid ben, is omdat ik vind dat de overheid zich van morele oordelen over het meest intense wat de mens kan ervaren, namelijk de oprechte liefde tussen twee volwassen personen, dient te onthouden. Dat het huwelijk traditioneel “iets” tussen man en vrouw is, vind ik een non-argument. Slavernij was traditioneel ook iets voor negers, gelukkig hebben we dat toch ook ooit afgeschaft, “ondanks de traditie” daarin. Tradities kunnen goed zijn en de diepst mogelijke richtingaanwijzers zijn. Maar soms moeten ze veranderd of bijgesteld worden, omdat ze anders niet meer houdbaar of bruikbaar zijn.

Dat kerken een afwijzend  standpunt richting het homohuwelijk huldigen, vind ik prima. Wel heb ik de grootst mogelijke waardering voor die kerken die een inzegening kennen voor de liefde tussen twee mensen van hetzelfde geslacht, zoals de Oud-katholieke kerk Nederland (OKKN). Maar ik gun ieder kerk de ruimte om daar een eigen positie in te bepalen en te handhaven. Moreel oordelen is iets wat immers thuis hoort bij kerken. Juridisch en constitutioneel vind ik echter dat de overheid dit niet zou moeten doen.

Overwegingen tegen een weigerambtenaar

In Nederland is het zo geregeld dat iets een wet wordt, op het moment dat de volksvertegenwoordiging in beide Kamers de pro’s en contra’s heeft afgewogen en een oordeel heeft gegeven (voor, wil het een wet worden). Zo is het in onze parlementaire democratie op een prachtige wijze geregeld. De ambtenaar geeft hier vervolgens uitvoering aan. 

Dat er ambtenaren zijn die weigeren om een genomen besluit door het parlement uit te voeren, neigt naar belediging van de parlementaire democratie en bovenal naar werkweigering . Ik vind dat ambtenaren te doen hebben wat de wetgever heeft bepaald. Momenteel werken duizenden ambtenaren die een “linkse levensovertuiging” hebben keihard om de maatregelen van een van de meest rechtse kabinetten uit de geschiedenis vorm te geven en uit te voeren. Dat hoort zo. Dat is de dubbele rol en positie van de ambtenaar. Er zijn slechts weinig tot geen linkse ambtenaren die dat weigeren vanuit hun “diepste levensovertuiging”. Desondanks eisen orthodoxe christenen in de ambtenarij deze positie wel voor zichzelf wel op en weigeren ze direct uitvoer te geven aan een genomen wetsbesluit, namelijk het trouwen van twee mensen van hetzelfde geslacht. Ik begrijp dat dit voor veel mensen in de samenleving volstrekt onaanvaardbaar is.

Nuance

Ondanks de bovenstaande overwegingen, waarbij voor mij met name de overweging dat de ambtenaar te doen heeft wat de wetgever heeft besloten erg zwaar weegt, ben ik van mening dat we pragmatisch met weigerambtenaren moeten omgaan. De heksenjacht die het COC heeft ontketend naar aanleiding van berichtgeving dat er zelfs in Gay Capitol Amsterdam enkele weigerambtenaren rondlopen, gaat mijn inziens te ver. Uitgangspunt voor mij is dat er in iedere gemeente in Nederland (dus ja, ook in Staphorst!) tenminste één ambtenaar zou moeten zijn die een homohuwelijk wil sluiten. Dat is op dit moment gelukkig overal het geval. Zelf heb enkele jaren geleden in de raadscommissie, tezamen met de fractie Progressief Leudal, gevraagd of dit ook voor onze gemeente geldt. Ik heb toen begrepen dat wij in de gemeente Leudal gezegend zijn met een loyaal ambtenarenapparaat, waarin geen enkele weigerambtenaar actief is. Er was bij ons dus geen probleem, voor niemand niet overigens. Maar waren er wel enkele weigerambtenaren geweest had ik daar, ondanks mijn bedenkingen, geen concrete stappen tegen geëist. Er waren er immers vele anderen die het wel willen doen. Zo zou men daar ook nu in Amsterdam mee om moeten gaan!

Ondanks dat je zou kunnen stellen dat je weigerambtenaren op hun weigergedrag kunt beoordelen in de functioneringscyclus, vind ik dat niet correct. De zogenaamde gewetensvrijheid telt immers ook mee. Maar een andere overweging om er pragmatisch mee om te gaan is, dat we niet iedereen in Nederland zouden moeten dwingen zo te denken als de grote meerderheid. Er blijven altijd minderheden, hoe minuscuul die ook zijn. Laten we in het kader van de leefbaarheid daar pragmatiek mee omgaan, ervoor zorgen dat de meerderheidsbesluiten worden uitgevoerd maar dat tevens de minderheden daar wel nog redelijkerwijs “mee kunnen leven”. Laten we dus van de orthodoxe christenen van nu, niet de homo’s van de jaren vijftig maken; onderdrukt, gedwongen te leven zoals de meerderheid dat wil en daarmee ongelukkig.

Wat achter dit zoeken “naar iets dat groter is” schuilt, is dat ieder mens voortdurend op zoek is naar “heil”. Tegenwoordig brengen veel zaken de mens surrogaatheil. Het internet, de techniek en vele mogelijkheden in de gezondheidszorg zijn als het ware kortstondige heilsbrengers in het leven van de mens. Ze vervullen een behoefte, een diepgaand verlangen. Wie dit verlangen echter onder woorden wil brengen, schiet al snel te kort. Het is een verlangen dat onpeilbaar is, diepgaand en ongrijpbaar. Maar ook een verlangen dat tijdsgebonden is. De joden uit de tijd van Christus hadden een ander verlangen en andere perceptie van heil dan de mensen in de middeleeuwen. En onze verlangens en indrukken van heil zijn weer geheel anders dan die van onze voorouders. Is dat erg? Nee; de essentie blijft sluimerend hetzelfde, maar de concrete uiting verschilt per tijdsvak; van messiaanse verlossing bij de Joden rond het jaar nul tot bevrijdingsgedachtes in de jaren zeventig van vorige eeuw.

Door de tijd heen is voor christenen de basis van heil Jezus Christus gebleven.  Met name in bepaalde protestantse kringen schijnt dit nogal eens gelijk te worden gesteld met de Bijbel: Christus is kenbaar in en via de Bijbel, die het onfeilbare Godswoord is. Katholieken hebben zich altijd tegen dit doorgedreven Biblicisme gekeerd (tegen “sola scriptura”). In deze column zal ik beargumenteren dat de Bijbel een gezagsvol document is, een stichtend document waar we enorm veel inspiratie uit kunnen halen. Maar dat ze ook aan beperking kent. Doorgedreven Biblicisme leidt, zo stel ik, onvermijdelijk tot het afsluiten van de Kerk (en dus gelovigen) voor iedere maatschappelijke ontwikkeling.

Tijdsdimensie

De basiscursus van iedere historicus is rekening houden met de tijdsdimensie van de geschiedenis. De samenleving, structuren en verlangens van mensen in de tijd dat de Bijbel werd vormgegeven waren radicaal anders dan die van nu, van onze tijd. De teksten, bepalingen en verhalen in het Oude Testament zijn dan ook doorspekt met historische verwijzingen en percepties. Het zijn de visies van een rondtrekkend volk in een rurale samenleving. God handelt in deze context van het Oude Testament direct met “zijn mensen”. Dat vergt dat God nabij die mensen komt. God moet zich als het ware “aanpassen” aan de tijdsbeleving en perceptie van de mensen, om kenbaar (d.w.z. begrepen) te worden. Via dit kenbaar worden, komen universele principes tot de mens. De 10 Geboden zijn hier een uitstekend voorbeeld van. Maar er worden in het Oude Testament ook een hoop tijdgebonden  facetten genoemd. Deze tijdsgebonden facetten zijn, willen we Gods fundamentele boodschap leren kennen, als het ware “ruis op de lijn”. De voorschriften van Leviticus, waarin wordt gesteld dat mensen geen twee verschillende stoffen tegelijkertijd mogen dragen om zodoende rein te blijven, zijn voorbeelden van “historische ruis”. Ze hebben geen boodschap, geen zegkracht meer in een andere samenleving dan de rurale samenleving van die tijd. De christen dient dan ook altijd te komen tot een fundamenteel onderscheid tussen de universele boodschappen Gods enerzijds en de verstorende ruis anderzijds.

Dit is fundamenteel, want willen we geloven in God, dan moeten we eerst goed uitfilteren wat universeel is, d.w.z. buiten de tijdsdimensies komt. Het is een tragische fout om te geloven in ieder detail van de Bijbel. Dit zorgt er namelijk voor dat je enerzijds gelooft in universele principes van God (wat goed is!), maar ook anderzijds dat je oprecht gelooft in historische verbanden, structureren en situaties. Je gelooft dan als het ware “in de denkbeelden van een woestijncultuur”. En dat kan niet de bedoeling zijn. Dat zou immers hetzelfde zijn, enigszins met een scheve vergelijking, als we nu zouden zeggen “in de Volkskrant” te geloven. Je gelooft dan in een tijdsgebonden berichtgeving, een boodschap zonder toekomstwaarde. Vasthouden aan vele voorschriften of denkbeelden van het Oude Testament zet ons op het spoor van historische kennis, niet van het Ware Godsgeloof!

Geldt de tijdsdimensie en dus gewogen omgang met de Bijbel ook voor het Nieuwe Testament? Ook, maar minder dan bij het Oude Testament. Jezus praat in het Nieuwe Testament immers met name in parabellen, in vergelijkingen. Het is opvallend en tekenend dat, zoals ook Paus Benedictus XVI dat ooit heeft gezegd, deze vergelijkingen van meer dan 2000 jaar oud zelfs nu nog altijd even fris en helder klinken. Denk aan de eeuwigheidswaarde van het prachtverhaal over de barmhartige Samaritaan. Deze, en nog vele andere vergelijkingen van Jezus overstijgen door hun  specifieke vorm een specifieke tijdsdimensie; d.w.z. “de moraal van het verhaal” blijft gehandhaafd door de tijd heen en biedt in iedere tijd weer nieuwe aanknopingspunten.

Uitdaging in deze tijd

Door de geschiedenis heen is de (te) letterlijke interpretatie van de Bijbel terecht in twijfel getrokken. Johannes Geelkerken (1779-1960), gereformeerde predikant in Amsterdam, preekte in 1924 over de Bijbelpassage Genesis 3, waarin Adam en Eva in het Paradijs door een sprekende slang werden verleid om de verboden vrucht te eten. In de preek vroeg Geelkerken zich af of deze slang wel zintuiglijk waarneembaar was geweest, of dat het om een symboolverhaal moest gaan. Op de Synode in Assen van de gereformeerde kerk in 1926 werd Geelkerken aangeklaagd en afgezet. Een zoveelste kerkscheuring in de protestantse kerk was geboren. De slang, zo stelde deze kerk, was echt en had gesproken. Ze was zintuiglijk waarneembaar en daarmee uit.

Bovenstaand verhaal laat het gevaar van een starre en te vaste omgang met de Bijbel zien. De Bijbel is nooit bedoeld als een werk dat statische eeuwigheidsduur moest krijgen. Daarvoor verschilt ze te veel, en  is ze inherent te tegenstrijdig. Een belangrijke vraag in deze context, is de vraag die Jezus ons in Mattheus16:15 zelf stelt; “Maar gij, wie zegt gij dat ik ben?”. Die vraag staat centraal. Wie vinden wij eigenlijk dat Jezus is? Dat is geen uitnodiging om, los van Bijbel en Kerk, er maar wat op los te redeneren! Maar het is wel een vraag van Jezus om de juiste invulling te geven aan Zijn persoon. De Bijbel beschrijft namelijk “slechts” wat Jezus in zijn openbare leven heeft gezegd en gedaan (wat onder een zogenaamd “tijdbesef” en “tijdsbestek” valt). De diepere dimensie, de werkelijke betekenis van Jezus Christus, dienen wij iedere keer opnieuw te articuleren en optimaliseren.

Als we op deze manier naar de Schrift durven te kijken en zodoende een “zeef” door de Bijbel halen, die de historische elementen laat zitten waar ze zitten en zodoende de ware dimensie van Jezus overhoudt, kon nog wel eens tot andere visies komen dan de zogenaamde “Bijbelse visie” op de positie van de vrouw, homoseksuelen en andere groepen waar vele kerken nu, met beroep op de Bijbel, voor staan. In werkelijkheid staan deze kerken echter voor de Joodse cultuur van rond het jaar nul, en niet voor datgene wat Christus werkelijk is!

Vier Europa!

Toch durf ik in deze column wat tegengewicht te geven tegen dit redelijk hoge anti-Europa geluid. In mijn optiek is Europese samenwerking namelijk een groot goed en bovendien een belangrijke factor om cultureel en economisch te overleven. De economische voordelen van Europa laat ik in deze column even links liggen (wat een woordgrap is dat politiek gezien toch…), die zijn namelijk genoeglijk bekent en op een paar gesjeesde SP’ers na is er eigenlijk niemand die daar nog werkelijk aan twijfelt. Ik wil me in deze column graag richten op de culturele “eenheid” die Europa in essentie ook is en die bovendien noodzakelijk is voor de toekomst.

Europese beschavingen en culturen zijn in essentie sterk met elkaar verwant; ze komen in merendeel immers uit diezelfde “kiem” van Griekse denken, Romeinse organiseren, Middeleeuws betalen en christelijke vergeven. Dat laat onverlet dat er natuurlijk grote verschillen zijn tussen Europese landen, die ik niet wil bagatelliseren. De Oostbloklanden zijn toch anders dan Duitsland en de Duitse cultuur is weer geheel anders dan de “protestantse” Engelse en “katholieke” Italiaanse cultuur. Maar toch, ondanks deze verschillen vertonen Europese landen onderling meer overeenkomsten met elkaar dan met elk willekeurig Aziatisch dan wel Afrikaans land ook. Gezien de opkomst van deze landen, ook op cultureel gebied, is samenwerking tussen Europese landen dan ook een vereiste voor het behoud van de eigen identiteit op macroniveau. Willen we het typische Westerse geluid blijven vertolken, dan is Europa niet alleen economisch maar ook cultureel onontbeerlijk in een mondialiserende wereld. Ik houd vandaag dan ook niet (alleen) van Europa omdat ze ons centjes oplevert (sorry lieve VVD’ers) en ook niet omdat ik geloof dat er uit “zichzelf” zoiets als een Europese ideologie bestaat (sorry naïeve D66’ers en GroenLinksers). Ik vier vandaag Europa omdat ik met vele Europese landen een in essentie gezamenlijke geschiedenis van vrede en conflict deel. Daarmee vier ik een gezamenlijke identiteit en relatie. Daarbij voel ik me persoonlijk sterk verbondenheid met België (“ze” waren toch van ons!?), Duitsland (haat-liefde is de mooiste relatie die je kunt hebben), Spanje (met name voor mijn protestantse vriendjes gezien het verleden) en natuurlijk Italië (kerk, paus, cultuur…need I say more?). Ik vier vandaag dus een gedeeld geloof, of dat nu uit de protestantse, orthodoxe of katholieke traditie voortkomt. Ik vier een eenheid in verscheidenheid en neem vandaag even alle politieke intriges en bureaucratische rompslomp op de koop toe. Toekomst van Europa

Natuurlijk; ondanks de culturele verbondenheid tussen Europese landen die we vandaag vieren, dient in de politieke praktijk van alledag het primaire doel van de Europese samenwerking altijd gericht te zijn op het aanpakken van overstijgende problemen en politieke onderwerpen. Ik geloof dus niet in de Europese superstaat, juist omdat dit tekort doet aan de verscheidenheid en daarmee dus direct de eenheid bedreigt. Dus interventies in de interne politiek van lidstaten moet zoveel mogelijk worden vermeden, net als de bemoeienis met sociale uitkeringen, minimumlonen, pensioenen en vakantieregelingen. Dit past ook bij de interne politieke dynamiek van elk afzonderlijk land. De primaire politiek-bestuurlijke rol van Europa ligt mijn inziens dan ook veel meer bij milieuproblematiek, economische samenwerking, buitenlands beleid en veiligheid. Op deze terreinen dient een goed samenwerkend Europa doeltreffend te functioneren. Hiervoor moet een efficiënt bestuursmodel worden (her)ontworpen, waarbij de soevereiniteit van landen (via de ministers), de vereiste democratie (via de volksvertegenwoordigers van het Europees Parlement) en de (politieke) Europese belangen (de Europese commissie) met elkaar in een efficiënt doch zorgvuldig samenspel bij elkaar worden gebracht. De actuele bureaucratie en bestuurlijke wirwar is immers een onwenselijke en gevaarlijke situatie voor de bestuurlijke slagkracht en democratische draagkracht van de Europese Unie. Ook het “ego” en de politieke spelletjes moeten sterk gereduceerd worden. Het iedere keer weer verhuizen van de vergaderingen van het Europees Parlement van Brussel naar Straatsburg is hiervan een treffend, doch schrijnend voorbeeld!

Resumé

In de politieke praktijk van alledag is nog een wereld te winnen, en daarin wens ik alle politiek betrokkenen bij Europa zeer veel wijsheid bij toe. Maar vandaag is een beetje zoals een familiedag; we laten de onderlinge spanningen (want die zijn er in deze “Europese familie” nogal) even voor wat ze zijn en hebben een fijne dag. We herdenken onze gezamenlijke “culturele papa en mama”! Laat daarom het Duitse bier, de Franse wijn, de Spaanse hapjes en de Hongaarse goulash maar komen! Ik heb namelijk gehoord dat de Grieken vandaag betalen!